Farklı yapılar, farklı yaşamlar, farklı düşünceler; küçük sorular, küçük sorgulamalar ve meraklar…



   Merak, merak dediğimiz öyle bir şey ki, asla bitmek tükenmek bilmeyen, zaman aşımı olmayan bir olgu. Her birimizin farklı alanlara ilgisi ve o alanlarla ilgili farklı merakları vardır. Bazılarının cevapları somutken bazıları bilinmezliklerle savaşmaya devam eder. 

Merak; düşünceler, olgular ve sonrasında oluşan farklılıklarla birlikte tetikte bekler bizleri. O tetiği çektiğimizdeyse sorgulama devreye girmiş demektir. Bebek adımlarıyla başlayan sorularımız her geçen gün bir derinlik kazanarak çıkmaktadır karışımıza. 

   Bizler mi fazla meraklıyız yoksa dünya dediğimiz alemde gerçekten, çok mu fazla merak unsuru bulunmakta? Peki ya sorularımızın, merak unsurunun kaynağı tam olarak nedir? Yaşadığımız olaylardan veya bilgilerimizden yola çıkarak mı, yoksa bir içsel güdülenme dolayısıyla mı gerçekleşir? 

Gün içinde bir çok soru sormaktayız peki bunların kaçını üstüne düşünmüş bir şekilde gerçekleştiriyoruz? 

Sorularımızın hepsi merakımızdan gelirken bizler üstüne düşünmeden, anlık olaylar dahilinde çevremizdekilere birçok soru yöneltmekteyiz. Çok az kısmı gerçekten üstüne düşünülmüş meraklarımız oluyor. Bu durumda merak unsurlarımız da kişiliğimizi yansıtmıyor mu? Karşımızda tanımadığımız bir insan olsa dahi üstüne düşünülmüş bir soru sorduğunda onun düşünce kapılarını da aralamış olmuyor muyuz? 

   Açılar… Ama bu açılar matematik açıları değil; bu insanların bakış açıları ve hepsi birbirinden o kadar farklı ki… Gördüğümüz, duyduğumuz, okuduğumuz her şey aynı iken nasıl düşünce ve söylemlerimiz bambaşka olabiliyor? Nasıl hafızalarda bambaşka olay ve örgüler yer edinebiliyor ve merakımız buna göre şekillenebiliyor?

Farklı yapılar, farklı yaşamlar, farklı düşünceler; küçük sorular, küçük sorgulamalar ve meraklar… Her biri bir denklem içinde sunulan, açılmayı bekleyen birden fazla zihin odalarını oluşturmaktadır.

   Peki biz bu zamana kadar kaç tane denklem çözüp, zihinlerin ardındaki düşünce kapılarını araladık? 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sahi neydi bu yaşamak...

                                                                       Hayat neydi, yaşamak neydi?      Küçük bir tesadüf müydü yoksa büyük aşkların dipsiz kuyusu mu?      Acı çekmek miydi, umutlara sıkı sıkıya bağlanmak mı?      Eskiye olan özlem miydi mesela ya da güzel günleri beklemek mi?     Azla yetinmek miydi yoksa daha fazlasını istemek mi?     Koşuşturmak mıydı, belli noktada durup dinlenmek mi?      Sahi neydi bu yaşamak dedikleri; belirsizlik içinde savaşan, hayata dair planlar mıydı?     Neydi...?     Kendimizle baş başa kaldığımızda kafamızın içinde durup dönen düşüncelerimiz; içinden çıkamadığımız çokça cevapsız sorularımız oluyor. Benimse cevapsız bıraktığım sorularım oldukça fazla :)...
Devamı

Aynı şehirlerdeyiz belki de aynı mahallelerde... Bu kadar küçükken şehirler, semtler, caddeler... Biz neye, ne kadar hakimiz?

      Bir çiçek tarlasında yaşıyoruz hayatımızı. Hepimiz çiçeklerin en güzel renklerine bürünmüş, filizleniyoruz. Hayata bir çiçek misali köklerimizle tutunmaya çalışıyoruz. Tutunmaya çalıştığımız bu köklerin bazıları güçlüyken bazıları ise bir o kadar zayıf; aynı bizim gibi. Her gün o rengarenk olan yapraklarımızla kusurlarımızı kapatmaya çalışıyoruz. Ve biz aynı topraklar üzerinde yeşeren çiçeklerken, her seferinde farklı hayatlara çekiliyoruz. Hepimiz farklı zamanlarda açıyoruz yapraklarımızı ve hepimiz farklı zamanlarda solmaya yüz tutuyoruz. Belki de artık yağan yağmur, günün göz kamaştırıcı ışıkları fazla gelmeye başlıyordur. Bizi büyüten bu faktörler belki de artık bizi yormaya başlamıştır.      Biz can toprağımızda filizlenirken kendi dertlerimize o kadar odaklanmışız ki, tek derdimiz kendi gelişimimiz, kusurlarımız, bazen bize güzel gelmeyen o alaca renklerimiz olmuş. Biz etrafımızdaki diğer filizlenmeye yüz tutmuş çiçeklere, hayatın beraberin...
Devamı

''The eyes, chico. They never lie.''

                  ''Gözler tatlım. Asla yalan söylemezler.''      Herkes, her zaman düşüncelerini bir şekilde aktarır. Peki bu aktarım her zaman samimi gerçekleşir, gerçekten insanlar her zaman düşüncelerini olduğu gibi mi yansıtır? Çoğu iletişimimiz yüz yüze gerçekleşirken hayatta bizler, asıl söylemek istediklerimi sarıp sarmalayarak karşımızdakine sunarız. Hele ki bazen söylemek istediğimiz her şeyi yutar bambaşka bir yere evirilen cümleler kurarız. İnsan ilişkileri ne kadar da karmaşık değil mi? Ne kadarı gerçek ne kadarı sahte? İnsanlarla göz kontağı kurma sebebimiz sadece onları dinlediğimizi göstermek mi mesela? Ya da yüz ifadelerine dikkat etmemiz sadece iyi bir dinleyici olduğumuzu göstermek için mi? Hayır tabiki de bir insanın yalan söyleyip söylemediğini o kişinin yüz hareketlerine bakarak, gözlerindeki keskinlikten, bizle o kontağı asla kaçırmamasından anlarız aslında. Gerçekten aktarmak istediklerinin bunlar olup o...
Devamı