''The eyes, chico. They never lie.''

                 ''Gözler tatlım. Asla yalan söylemezler.''

    Herkes, her zaman düşüncelerini bir şekilde aktarır. Peki bu aktarım her zaman samimi gerçekleşir, gerçekten insanlar her zaman düşüncelerini olduğu gibi mi yansıtır? Çoğu iletişimimiz yüz yüze gerçekleşirken hayatta bizler, asıl söylemek istediklerimi sarıp sarmalayarak karşımızdakine sunarız. Hele ki bazen söylemek istediğimiz her şeyi yutar bambaşka bir yere evirilen cümleler kurarız. İnsan ilişkileri ne kadar da karmaşık değil mi? Ne kadarı gerçek ne kadarı sahte? İnsanlarla göz kontağı kurma sebebimiz sadece onları dinlediğimizi göstermek mi mesela? Ya da yüz ifadelerine dikkat etmemiz sadece iyi bir dinleyici olduğumuzu göstermek için mi? Hayır tabiki de bir insanın yalan söyleyip söylemediğini o kişinin yüz hareketlerine bakarak, gözlerindeki keskinlikten, bizle o kontağı asla kaçırmamasından anlarız aslında. Gerçekten aktarmak istediklerinin bunlar olup olmadığı kanaatine bu şekilde varırız. Örneğin bizler ilişki kurduğumuz, karşımızdaki insanı ölesiyle severken o bize, belli bir süre sonra, sevmediğini söylediğinde gözlerimizin içine bakarak bunu dile getirmesini bekleriz çünkü gözlerine baktığımızda bunun doğru olup olmadığına emin oluruz. Başka bir örnekse bir olay için sorguya çekilecek insanların hal ve hareketlerine, göz kontağı kurup kurmadıklarına odaklanılır sadece söyledikleri sözlerin gerçekle uyuşmasına bakılmaz yani bir bütün olarak doğruyu söyleyip söylemediğine emin olunur.

    Kısaca anlamamız ve bilmemiz gereken şudur: Gözler insanı ele verir. Herkes yalan konuşabilir ama gözler yalanların aksine bize apaçık bir gerçeği sunar. İnsanlar belki çok iyi bir şekilde duygularını saklar ama gözler… İşte onlar her zaman doğru söyler.