Özlemini duyduğumuz şey, hafıza odalarına kitlenmişse; iki adım sonrası çıkış kapısı da olsa bırakıp gitmek istemeyiz.

 

  Gözlerimize bakıyoruz, yorgun gözlerimize...Ne yaşanmışlıklar var içimizde. Görüyoruz, biliyoruz neleri geride bırakıp unutmaya; neleri hala içimizde yaşatmaya çalıştığımızı. Çırpınıyoruz her defasında geçmişte, geriye dönemeyeceğimizi bilsek bile...

  Bir belirsizliğin içinde her seferinde itile kakıla ilerlemeye çalışıyoruz. Genellikle, bomboş gülümsemelerimizde boğuluyoruz. Bazı zamanlardaysa yaşadığımızı hissediyoruz gülüşlerimizde. Acının tatlı tebessümünü biraz fazla abartıyoruz, kimseler anlamasın diye.Her gözlerimiz karanlığa büründüğünde, içimize hapsettiğimiz küçük kız çocuğuyla karşılaşıyoruz. Geçmişe özlemimizle bir başımıza kalıyoruz. 

  Geçmişin izleri geçmek bilmeyen bir yara misali üzerimizde. Her gün aklımızı kurcalayan düşünceler akışında, izleriyle mühürlenir hafızamızın kuytu köşelerine. Dur diyemeyiz, bit diyemeyiz. Eğer özlemini duyduğumuz şey, hafıza odalarına kitlenmişse; iki adım sonrası çıkış kapısı da olsa bırakıp gitmek istemeyiz. 

   Geçmiş zinciri bedenimizi hapsetmiş durumdayken biz ne kadar inkar edersek edelim o yük gittiğimiz her yerde bizimledir. Bu geçmiş zincirini kırabilir miyiz? Geri de bırakabilir miyiz? 

Geçmişimiz bugünümüzü ve yarınımızı oluşturan temel bir etkenken nasıl o zinciri kırıp devam edebiliriz? Bir parçamızı nasıl geri de bırakabiliriz?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sahi neydi bu yaşamak...

                                                                       Hayat neydi, yaşamak neydi?      Küçük bir tesadüf müydü yoksa büyük aşkların dipsiz kuyusu mu?      Acı çekmek miydi, umutlara sıkı sıkıya bağlanmak mı?      Eskiye olan özlem miydi mesela ya da güzel günleri beklemek mi?     Azla yetinmek miydi yoksa daha fazlasını istemek mi?     Koşuşturmak mıydı, belli noktada durup dinlenmek mi?      Sahi neydi bu yaşamak dedikleri; belirsizlik içinde savaşan, hayata dair planlar mıydı?     Neydi...?     Kendimizle baş başa kaldığımızda kafamızın içinde durup dönen düşüncelerimiz; içinden çıkamadığımız çokça cevapsız sorularımız oluyor. Benimse cevapsız bıraktığım sorularım oldukça fazla :)...
Devamı

Aynı şehirlerdeyiz belki de aynı mahallelerde... Bu kadar küçükken şehirler, semtler, caddeler... Biz neye, ne kadar hakimiz?

      Bir çiçek tarlasında yaşıyoruz hayatımızı. Hepimiz çiçeklerin en güzel renklerine bürünmüş, filizleniyoruz. Hayata bir çiçek misali köklerimizle tutunmaya çalışıyoruz. Tutunmaya çalıştığımız bu köklerin bazıları güçlüyken bazıları ise bir o kadar zayıf; aynı bizim gibi. Her gün o rengarenk olan yapraklarımızla kusurlarımızı kapatmaya çalışıyoruz. Ve biz aynı topraklar üzerinde yeşeren çiçeklerken, her seferinde farklı hayatlara çekiliyoruz. Hepimiz farklı zamanlarda açıyoruz yapraklarımızı ve hepimiz farklı zamanlarda solmaya yüz tutuyoruz. Belki de artık yağan yağmur, günün göz kamaştırıcı ışıkları fazla gelmeye başlıyordur. Bizi büyüten bu faktörler belki de artık bizi yormaya başlamıştır.      Biz can toprağımızda filizlenirken kendi dertlerimize o kadar odaklanmışız ki, tek derdimiz kendi gelişimimiz, kusurlarımız, bazen bize güzel gelmeyen o alaca renklerimiz olmuş. Biz etrafımızdaki diğer filizlenmeye yüz tutmuş çiçeklere, hayatın beraberin...
Devamı

''The eyes, chico. They never lie.''

                  ''Gözler tatlım. Asla yalan söylemezler.''      Herkes, her zaman düşüncelerini bir şekilde aktarır. Peki bu aktarım her zaman samimi gerçekleşir, gerçekten insanlar her zaman düşüncelerini olduğu gibi mi yansıtır? Çoğu iletişimimiz yüz yüze gerçekleşirken hayatta bizler, asıl söylemek istediklerimi sarıp sarmalayarak karşımızdakine sunarız. Hele ki bazen söylemek istediğimiz her şeyi yutar bambaşka bir yere evirilen cümleler kurarız. İnsan ilişkileri ne kadar da karmaşık değil mi? Ne kadarı gerçek ne kadarı sahte? İnsanlarla göz kontağı kurma sebebimiz sadece onları dinlediğimizi göstermek mi mesela? Ya da yüz ifadelerine dikkat etmemiz sadece iyi bir dinleyici olduğumuzu göstermek için mi? Hayır tabiki de bir insanın yalan söyleyip söylemediğini o kişinin yüz hareketlerine bakarak, gözlerindeki keskinlikten, bizle o kontağı asla kaçırmamasından anlarız aslında. Gerçekten aktarmak istediklerinin bunlar olup o...
Devamı